به گزارش کرد پرس، این نشست عصر دوشنبه به همت مؤسسه فرهنگی ـ اجتماعی جامی مهاباد در دفتر مجله مهاباد برگزار شد و در آن، شهباز محسنی با نگاهی تحلیلی، آثار «خاطرات من» و «چگونه به مریخ رفتم؟» را از منظر ادبی، تاریخی و اجتماعی بررسی کرد.

محسنی با اشاره به کتاب «خاطرات من»، اظهار کرد: این اثر علاوه بر روایت رخدادهای دوران مشروطه، جنگ جهانی اول و تحولات منطقه مکریان، از منظر نقد اجتماعی و اندیشه ورزی نیز اثری ارزشمند به شمار می رود.

وی افزود: عبدالله ناهید در این کتاب، نظام آموزشی زمان خود را به شدت نقد کرده و بر ضرورت آموزش مسئله محور و تربیت نیروهای توانمند به جای آموزش حافظه محور تأکید کرده است.

این پژوهشگر همچنین تحلیل ناهید درباره رقابت میان عشایر فیض الله بیگی و دهبکری را با دیدگاه های ابن خلدون درباره عوامل شکل گیری و افول تمدن ها قابل مقایسه دانست.

در بخش دیگری از نشست، سفرنامه علمی تخیلی «چگونه به مریخ رفتم؟» مورد نقد و بررسی قرار گرفت. محسنی این اثر را نمونه ای شاخص از ادبیات انتقادی توصیف کرد و گفت: نویسنده با روایت سفری خیالی به مریخ، جامعه ای آرمانی را در برابر وضعیت زمین قرار داده و مفاهیمی همچون عدالت، نظم، پیشرفت و رفع تبعیض را دستمایه نقد جامعه انسانی قرار داده است.

وی با اشاره به اینکه این کتاب در سال ۱۳۰۲ خورشیدی نگاشته شده، عبدالله ناهید را از پیشگامان ادبیات علمی تخیلی و سفرنامه نویسی تخیلی در ایران معرفی کرد و افزود: منظومه کردی «گەشتی ئەستێرەی مەریخ» سروده محمدامین منگوری نیز با الهام از این اثر خلق شده است.

در پایان این نشست، حاضران درباره ابعاد مختلف اندیشه ها و آثار عبدالله ناهید به تبادل نظر پرداختند و بر ضرورت شناسایی، گردآوری و انتشار دیگر آثار مفقودشده این اندیشمند کُرد تأکید کردند.

عبدالله ناهید (افتخار) متولد سال ۱۲۷۰ در روستای سلیمان کندی سقز و درگذشته سال ۱۳۲۴، از چهره های برجسته سیاسی، فرهنگی و ادبی کردستان به شمار می رود. وی سه دوره نماینده سقز و بانه در مجلس شورای ملی، مدتی فرماندار سقز و همچنین نویسنده آثاری چون «پهلوانان گمنام»، «خاطرات من»، «چگونه به مریخ رفتم؟»، «تکوین کائنات» و «لغت نامه کردی ـ فارسی» بود.